تغییر مسیر شغلی در ۳۵ سالگی: چرا میز مدیریتی را رها کردم و برنامه‌نویس جونیور شدم؟

ترس از شروع دوباره از پله صفر

بزرگ‌ترین مانع، نگاه خانواده و دوستان بود: «الان در ۳۵ سالگی با قسط و اجاره خانه می‌خواهی فانتزی‌هایت را دنبال کنی؟». شکستن تصویر موفقی که دیگران از تو دارند، شجاعتی فراتر از شجاعت فیزیکی می‌طلبد.

تصمیم گرفتم به جای استعفای ناگهانی، ۶ ماه فشرده را شب‌ها از ساعت ۹ شب تا ۱ بامداد به یادگیری مبانی وب و جاوااسکریپت اختصاص دهم.

مصاحبه‌های تحقیرآمیز و درس فروتنی

اولین مصاحبه‌ها شوکه‌کننده بود. کارشناسان فنی که ده سال از من کوچکتر بودند با سوالات الگوریتمی مرا به چالش می‌کشیدند. من که به دستور دادن عادت کرده بودم، باید دوباره پشت میز یادگیری و شنوایی می‌نشستم.

اما غرور را کنار گذاشتم. از هر مصاحبه رد شده یک چک‌لیست ساختم و نقاط ضعفم را ترمیم کردم.

«هیچ سنی برای اعتراف به این که مسیر قبلی برای تو نبود، دیر نیست؛ دیر زمانی است که با نارضایتی بازنشسته شوی.»